ZeeBrief nr. 2, dinsdag 8 januari 2008
|
Donderdagavond werd bij EénVandaag een item aangekondigd over de combinatie van een wereldreis willen maken met een zeilboot en een levensbeperkende ziekte. Zeilen in het nieuws op tv, dus ik bleef zitten en heb het indringende interview met Olaf Oosterman gezien. Leef je Droom. Zo ontzettend waar. Zijn verhaal is mij niet onbekend, maar om het nogmaals in deze zeer goede, integere, documentaire te zien, en de achtergrond van zijn ziekte, het syndroom van Marfan, te horen, was confronterend en relativerend. Zeker na de decembermaand waarin wij thuis naast Kerst en Oud en Nieuw, ook nog Pauls verjaardag en onze trouwdag als balansdagen hebben. Wat zijn onze dromen nu, waar staan we? Iedere keer als iemand mij vraagt of een Atlantisch rondje of wereldreis haalbaar is, roep ik: ja! Stel niet uit!! Gezond en (net) geld genoeg: gaan! Het einde van Olafs verhaal heb ik gemist, want zoonlief kwam thuis van een extra borstcrawl training voor zwemdiploma B. Ach, ook als je zes bent kan het leven al zo "gecompliceerd" zijn. Een totaal andere orde van grootte. Even schakelen. Hilarisch. Al die balansdagen hebben ons op onze (alweer 19de) trouwdag naar Antwerpen gebracht. Eerst een bezoekje aan de Decathlon; over dromen gesproken. Paul heeft zich in een geheel nieuwe runnersoutfit gestoken. Hij had mazzel: ik "moest" rondkijken voor een nieuw badpak. Hoe haal je het in je hoofd: in december als een echte witte Hollander jezelf in zo'n zwempak hijsen, bestemd voor het echte baantjes-trekken werk, in een pashokje met de tl-buis recht op je kruin. De mega-spiegel genadeloos tegenover jezelf. Kreun. Extra motivatie om mijn schema voor de halve marathon dit jaar wel te voltooien. Snel door naar het betere deel van Antwerpen: het centrum, waar geslenterd, geshopt en gegeten kan worden en waar wij onszelf op champagne trakteren. Mijn balansdagen hebben opgeleverd dat ik in 2008 wil gaan voor vele hilarische momenten met ontzettend veel humor! Yvonne |
|